Η ΙΔΙΟΦΥΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ

Υπάρχει αρκετό προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός 

στο μέσο άνθρωπο για να προμηθεύσει 

οποιοδήποτε στρατό, οποιαδήποτε μέρα

και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του

και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη

και οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη

εκείνοι που κηρύττουν θεό, χρειάζονται θεό

εκείνοι που κηρύττουν ειρήνη δεν έχουν ειρήνη

εκείνοι που κηρύττουν αγάπη δεν έχουν αγάπη

προσοχή στους κήρυκες

προσοχή στους γνώστες

προσοχή σε αυτούς που όλο διαβάζουν βιβλία

προσοχή σε αυτούς που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια

είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν

προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να επαινέσουν

γιατί θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα

προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να κρίνουν

φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν

προσοχή σε αυτούς που ψάχνουν συνεχώς πλήθη

γιατί δεν είναι τίποτα μόνοι τους

προσοχή στο μέσο άνδρα και τη μέση γυναίκα

η αγάπη τους είναι μέτρια

ψάχνει το μέτριο

αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους

υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει

να σκοτώσει τον καθένα

δεν θέλουν μοναξιά 

δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά

θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε

διαφέρει από το δικό τους 

μη βρισκόμενοι σε θέση να δημιουργήσουν έργα τέχνης

δεν θα καταλάβουν την τέχνη

θα εξετάσουν την αποτυχία τους ως δημιουργών

μόνο ως αποτυχία του κόσμου

μη βρισκόμενοι σε θέση να αγαπήσουν πλήρως

θα πιστέψουν ότι και η αγάπη σας είναι ελλιπής

και τότε θα σας μισήσουν

και το μίσος τους

θα είναι τέλειο

σαν ένα λαμπερό διαμάντι

σαν ένα μαχαίρι

σαν ένα βουνό

σαν μια τίγρη

όπως το κώνειο

η καλύτερη τέχνη τους

 ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΥ

Ο ΕΡΑΣΤΗΣ

Μιλοῦσε μιάν ἄλλη γλῶσσα, τήν ἰδιάζουσα διάλεκτο μιᾶς λησμονημένης, τώρα πλέον, πόλεως, τῆς ὁποίας καί εἴτανε, ἄλλωστε, ὁ μόνος νοσταλγός.

Ν. ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ...

...γέγραπται γὰρ ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ,
καὶ ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσί σε,
μήποτε προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα...

ΜΑΤΘ.4-6

ΟΡΦΕΥΣ ΞΕΝΟΦΟΒΟΣ

τά δάκρυα λερώνουν τή ζωή

ἐκλάψατε τόσο πολύ καί τώρα τά μάτια σας ἐστέρεψαν γυναῖκες τῆς Ἑλλάδας

ἐκεῖ πού ἐπέσαν τά ματόκλαδά σας φυτρώνουν κυπαρίσσια μέ πάντοτε στήν κορυφή τους ἕνα πουλί

                                                                    Ν. ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ

 

Τό λιοντάρι

Ὁ βασιλιᾶς τῆς ζούγκλας, ἕνα λιοντάρι, βρέθηκε νά πεθαίνει ἀπό τήν ἀσιτία, σέ κάποιο χωριό τῶν Σερρῶν. Ἕνα περιοδεῦον τσίρκο, γερμανῶν, ἔπεσε ἔξω καί αὐτό ἔμεινε μόνο, παραμελημένο, μέχρι πού τό βρῆκε κάποιος ποὔχε ἀγάπη γιά τά ζῶα. Τό μετέφεραν στή Θεσσαλονίκη – στήν Κτηνιατρική σχολή – καί ἐκεῖ πῆγαν οἱ φωτογράφοι καί τό φωτογράφισαν μέ τόν ὀρό να τρυπάει τήν ἰσχνή καί γυμνή σάρκα του, τήν πλούσια χαίτη του φτωχή. Μετά ἀπό μιά βδομάδα, πέθανε.

                                                                     ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ, ψεύτικες βλεφαρίδες 

                                                                                                             ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ

Ο αληθινά Εσταυρωμένος εαυτός μας

Ο αληθινά Εσταυρωμένος εαυτός μας.
Σβησμένος κεραυνός
μες στην κακοκαιρία.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗΣ

ΑΦΘΑΡΤΟ ΞΥΛΟ

Ο σταυρός είναι δυο επιθυμίες.

Η μια επιθυμία που ερωτεύτηκε τα ουράνια

σμίγει και σταυρώνεται με την επιθυμία

καθώς διασχίζει τη γη.

Κι ο Χριστός στο έαρ σταυρωμένος.

Ν. Καρούζος, Ποιήματα Α’

ΕΛΛΕΙΨΗ ΝΟΗΜΑΤΟΣ

 

Γεννιέσαι καὶ μπαίνεις μέσ’ στὸ αἴνιγμα

πεθαίνεις καὶ τ’ ἀφήνεις ἀνέπαφο.

Τί ἄλλο νὰ προσθέσω πιὰ στὴ δύναμη τοῦ ἔαρος;

Πλήρης ἀπὸ ἔλλειψη νοήματος

ὑπερέχω.

   N.ΚΑΡΟΥΖΟΣ

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

“Κύριε λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής.

Άστρα και χώμα σε βαστάζουν….

Μεριάζουν άφωνα τα σκότη και διαβαίνεις,

ανέγγιχτη τον κόσμον αγγίζει μουσική

και της καρδιάς τα πέταλα ροδίζουν,

άνθος όμορφο ζεσταίνεται στον ήλιο.

Λευκάνθηκαν οι άνθρωποι στο αίμα του αρνίου.

Θεέ μου ανέρχεσαι λυπημένος,

αν και για όραση εξακολουθείς να έχεις τη συγχώρηση.

Ω θλίψη των ματιών του Κυρίου μου,

της αιωνιότητας ο κάματος,

έχω πολύ συνεργήσει για να υπάρχεις,

είναι πολύ σ᾽ εμένα το μερίδιο της ανομίας.

Ανοίγει ένα τριαντάφυλλο, πάω και το ρωτώ:

Πού έκρυψαν τον ήλιο;

Πλησιάζω τη θάλασσα και της λέω:

Είσαι βαθειά και με τα μυστικά μεγάλη σου η σχέση.

Λυτρώνεται ο άνθρωπος;

Απαντά το λουλούδι: «Θα χαθούμε»

κι η θάλασσα με αχ αναταράζεται.”

ΝΙΚΟΣ Κ Α Ρ Ο Υ Ζ Ο Σ, Το Πάσχα των Πιστών, Νέες Δοκιμές, 1954

Σίμωνα Κυρηναίε

 

Σίμωνα Κυρηναίε

δε θέλουμε βοήθεια

μη μας σηκώσεις το σταυρό

ολόκληρο το διεκδικούμε το μαρτύριο

είναι βαρύτερες για μας

οι αγαθές προθέσεις.

Γ. ΒΑΡΒΕΡΗΣ

ΚΑΘΕ ΝΙΚΗ

 

«Κάθε νίκη από χιλιάδες μικρές ήττες καμωμένη»

Ελύτης, Ανοιχτά χαρτιά

Το σώμα είναι η νίκη και η ήττα των ονείρων

Το σώμα είναι η νίκη και η ήττα των ονείρων:

Το σώμα είναι η Νίκη των ονείρων

όταν ασύστολο σαν το νερό

σηκώνετ’ απ’ τον ύπνο

με κοιμισμέν’ ακόμα τις βούλες

τις ουλές, τα τόσα τα σημάδια

τους σκούρους ελαιώνες του

ερωτευμένους

δροσερούς μέσα στη χούφτα.

Το σώμα είναι η Ήττα των ονείρων

σαν κείται μακρύ κι αδειανό

–να φωνάξεις μέσα ακούς την ηχώ–

με τις αναιμικές τριχίτσες του

ανέραστο απ’ το χρόνο

βογκάει, πλήγεται

μισεί την κίνησή του

ξεθωριάζει σταθερά

το αρχικό του μαύρο

ξυπνώντας ζεύεται την τσάντα

από δαύτη κρέμεται μαρτυρικά

ώρες μέσα στη σκόνη.

Το σώμα είναι η Νίκη των ονείρων

όταν βάζει το ένα πόδι μπρος στο άλλο

και κερδίζει τον συγκεκριμένο χώρο.

Ένα τόπο.

Με τράνταγμα βαρύ.

Θάνατο.

Όταν το σώμα κερδίζει τον τόπο του

με θάνατο

στην πλατεία

σα λύκος με ρύγχος καυτό

ουρλιάζει το «θέλω»

«δεν αντέχω»

«φοβερίζω – ανατρέπω»

«πεινάει το μωρό μου».

Το σώμα γεννάει το δίκιο του

και το υπερασπίζεται.

Το σώμα φτιάχνει το λουλούδι

φτύνει το κουκούτσι-θάνατο

κατρακυλάει πετάει

ακίνητο στροβιλίζεται γύρω απ’ την καταβόθρα

–κίνηση του κόσμου–

στ’ όνειρο το σώμα θριαμβεύει

ή βρίσκεται γυμνό στους δρόμους

κι υποφέρει·

χάνει τα δόντια του

τρέμει από έρωτα

σκάει η γη του σαν καρπούζι

και τελειώνει.

Κ. ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ,

Η ήττα είναι παράδοση

 

-«…Θ’ απαρνηθείς την ήττα;

Η ήττα είναι παράδοση

μιλιέται από σώμα σε σώμα διαιωνίζεται.

Είδες ποτέ κανένα όνειρο

μεταμοντέρνας νίκης να διαρκεί;…»

Κική Δημουλά

ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ

 

Λοιπόν, λίγο κουράγιο ακόμα.

Όποιος βρεθεί με άλογο

του μένει να τραβήξει για την ήττα

καβαλάρης.

Άρης Αλεξάνδρου

ΚΙ ΑΝ ΝΙΚΗΘΗΚΑΜΕ

Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απ’ αυτό το πάθος για κάτι πιο μακρινό.

Τάσος Λειβαδίτης

ΜΙΛΩ

 

«Μιλώ για τα τελευταία σαλπίσματα των νικημένων στρατιωτών

Για τα κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα

Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες…»

Μ. Αναγνωστάκης

ΡΙΤΣΟΣ

.....
 Άκου τα σήμαντρα

των εαρινών εκκλησιών.

Είναι οι εκκλησίες

που δε γνώρισαν τη σταύρωση

και την ανάσταση.

Γνώρισαν μόνο τις εικόνες

του Δωδεκαετούς

που ‘χε μια μάνα τρυφερή

που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι

έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι

που ‘χε στα μάτια του το μήνυμα

της επερχόμενης Μαγδαληνής.

Γ.ΡΙΤΣΟΣ

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κάθεται μόνος

και καθαρίζει τ’ όπλο του δίπλα στο τζάκι.

Κανείς δε θά ’ρθει και το ξέρει,

κλείσαν οι δρόμοι από το χιόνι, σαν πέρυσι,

σαν πρόπερσι, Χριστούγεννα και πάλι

και τα ποτά κρυώνουν στο ντουλάπι.

Το τσίπουρο στυφό, το ούζο γάλα

και το κρασί ραγίζει τα μπουκάλια.

Εκείνη τρία χρόνια πεθαμένη.

 

Κάθεται μόνος του δίπλα στο τζάκι,

δεν πίνει, δεν καπνίζει, δε μιλάει.

Στην τηλεόραση χιονίζει,

το στρώνει αργά στο πάτωμα και στο τραπέζι

και στις παλιές φωτογραφίες,

γνώριμα μάτια των νεκρών,

που τον κοιτάζουν απ’ το μέλλον.

Εκείνη τρία χρόνια πεθαμένη

και μόνο το δικό της βλέμμα

έρχεται από τα περασμένα.

 

Κοντεύουνε μεσάνυχτα

και καθαρίζει τ’ όπλο του απ’ το πρωί.

Πώς να του πω «Καλά Χριστούγεννα»,

ευχές δε φθάνουν ως εδώ,

δρόμοι κλεισμένοι, τηλέφωνα κομμένα,

η σκέψη αρπάζεται απ’ το κλαδί της μνήμης,

μα να τρυπώσει δεν μπορεί στη μοναξιά του.

Μια μοναξιά που χτίστηκε σιγά σιγά

μ’ όλα τα υλικά και δίχως λόγια.

 

Κοντεύουνε ξημερώματα κι ακόμη

γυαλίζει τ’ όπλο του δίπλα στο τζάκι

με αργές κινήσεις σα να το χαϊδεύει.

Μένει στα δάχτυλα το λάδι

αλλά το χάδι χάνεται.

Θυμάται κυνηγετικές σκηνές

με αγριογούρουνα και χιόνια ματωμένα,

πριν γίνει θήραμα κι ο ίδιος

στην μπούκα ενός κρυμμένου κυνηγού,

που τον παραμονεύει αθέατος

αφήνοντας να τον προδίδουν κάθε τόσο

πότε μια λάμψη κάνης,

πότε μια κίνηση στις κουμαριές

κι η μυρωδιά απ’ το βαρύ καπνό του.

Ξέρει καλά ότι κρατάει

μακρύκανο παλιό μπροστογεμές

γεμάτο σκάγια και μπαρούτι μαύρο.

Όταν αποφασίσει να του ρίξει

δε θα προλάβει πάλι να τον δει

πίσω απ’ το σύννεφο της ντουφεκιάς του.

 

Αν σκέφτεται στ’ αλήθεια κάτι τέτοια,

και δεν τον τιμωρώ εγώ μ’ αυτές τις σκέψεις,

πώς να πλαγιάσει και να κοιμηθεί.

Λέω να γίνω πατέρας του πατέρα μου,

ένας πατέρας που του έτυχε

σιωπηλό και δύστροπο παιδί,

και να του πω μια ιστορία

για να τον πάρει ο ύπνος.

 

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά πάρε και τον πατέρα…

  Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά

πάρε και τον πατέρα· απ’ τις μασχάλες πιάσ’ τονε

σα νά ’ταν λαβωμένος. Όπου πηγαίνεις τα παιδιά

εκεί περπάτησέ τον, με το βαρύ αμπέχωνο

                         στις πλάτες του ν’ αχνίζει.

 

Δώσ’ του κι ένα καλό σκυλί

και τους παλιούς του φίλους, και ρίξε χιόνι ύστερα

άσπρο σαν κάθε χρόνο. Να βγαίνει η μάνα να κοιτά

από το παραθύρι, την έγνοια της να βλέπουμε

στα γαλανά της μάτια, κι όλοι να της το κρύβουμε

                          πως είναι πεθαμένη.

 

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά

πάρε κι εμάς μαζί σου, με τους ανήλικους γονείς,

παιδάκια των παιδιών μας. Σε στρωματσάδα ρίξε μας

μια νύχτα του χειμώνα, πίσω απ’ τα ματοτσίνορα

ν’ ακούμε τους μεγάλους, να βήχουν, να σωπαίνουνε,

να βλαστημούν το χιόνι. Κι εμείς να τους λυπόμαστε

που γίνανε μεγάλοι και να βιαζόμαστε πολύ

να μοιάσουμε σ’ εκείνους, να δούν πως μεγαλώσαμε

                          να παρηγορηθούνε.