Η ήττα είναι παράδοση

 

-«…Θ’ απαρνηθείς την ήττα;

Η ήττα είναι παράδοση

μιλιέται από σώμα σε σώμα διαιωνίζεται.

Είδες ποτέ κανένα όνειρο

μεταμοντέρνας νίκης να διαρκεί;…»

Κική Δημουλά

«Μεγάλο Σάββατο»

«Εὐχὲς κροτίδες καὶ φιλήματα ἀνταλλάσσουν

οἱ ἅγιες μέρες μεταξύ τους

κι ἐγὼ χτυπῶ τὴν πόρτα σου

ὄχι γιὰ νὰ εἰσέλθω μολονότι

κατάλληλο εἶναι τὸ σῶμα ποὺ φορῶ

μὲ προϋπηρεσία ἔντιμη μακρὰ

ἔξωθεν τοῦ Νυμφῶνος.

Βγὲς ἄφοβα.

Ὄχι ἀνταπόκριση ἀπόκριση ζητῶ

τὸ φίλημα ἐκεῖνο ποὺ ἔριξες

ἀπὸ τὸ ὕψος εὐγενέστατης εὐχῆς

Καλὴ Ἀνάσταση

καὶ σφάχτηκε ὁ λαιμὸς μὲ τὸ γιακὰ μου

ἦταν ἀπὸ τὰ κέρματα ποὺ ρίχνουμε

στὸ δίσκο τοῦ ἐθίμου;

ἦταν στὸ τίμιο ξύλο μου αγκίδα

περιγελαστική;

ἦταν μιὰ γενναιόδωρη ἔμπνευση

πτωχῆς ἀδιαφορίας;

Σὲ ρωτῶ

γιατὶ δὲν εἶδα ταμπελίτσα

δὲν εἶδα νὰ αναγράφεται

τὸ μέγεθος καὶ ἡ σύνθεση τῆς θέρμης

οὔτε καὶ εἶδα τυπωμένη

τὴ μάρκα τῶν χειλιῶν σου πουθενά.

Ἀνώνυμο τελείως

λαθραῖο δηλαδὴ τὸ πῶς νὰ αισθανθώ.»

(Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος)

Γραμματείς και πρεσβύτεροι αιώνες

Ιδού η μικροτάτη Παρασκευή πάλι
σε βαφή Μεγάλης βουτηγμένη.
Μέτωπο αιμάτινο σου πλέκουν τ’ ακανθώδη
έθιμα
και επί τον ιματισμόν σου έβαλαν κλήρο
η νηστεία ο Μπαχ τα βαρελότα και η μέθοδος
να φτάνει με καρφιά στα άκρα του ο πόνος.

Τι κι αν εσχίσθη το καταπέτασμα των χαμομηλιών
τι κι αν χρωμάτων στρατιαί εξεπλήττοντο
σταύρωσον σταύρωσον αλαλάζουν
τα κρεοπωλεία οι ψησταριές κι οι φούρνοι.

Δε μ’ άκουσες.

Κική Δημουλά
Από τη Συλλογή ,  Ενὸς λεπτού μαζί

«Μεγάλο Σάββατο»

«Εὐχὲς κροτίδες καὶ φιλήματα ἀνταλλάσσουν

οἱ ἅγιες μέρες μεταξύ τους

κι ἐγὼ χτυπῶ τὴν πόρτα σου

ὄχι γιὰ νὰ εἰσέλθω μολονότι

κατάλληλο εἶναι τὸ σῶμα ποὺ φορῶ

μὲ προϋπηρεσία ἔντιμη μακρὰ

ἔξωθεν τοῦ Νυμφῶνος.

Βγὲς ἄφοβα.

Ὄχι ἀνταπόκριση ἀπόκριση ζητῶ

τὸ φίλημα ἐκεῖνο ποὺ ἔριξες

ἀπὸ τὸ ὕψος εὐγενέστατης εὐχῆς

Καλὴ Ἀνάσταση

καὶ σφάχτηκε ὁ λαιμὸς μὲ τὸ γιακὰ μου

ἦταν ἀπὸ τὰ κέρματα ποὺ ρίχνουμε

στὸ δίσκο τοῦ ἐθίμου;

ἦταν στὸ τίμιο ξύλο μου αγκίδα

περιγελαστική;

ἦταν μιὰ γενναιόδωρη ἔμπνευση

πτωχῆς ἀδιαφορίας;

Σὲ ρωτῶ

γιατὶ δὲν εἶδα ταμπελίτσα

δὲν εἶδα νὰ αναγράφεται

τὸ μέγεθος καὶ ἡ σύνθεση τῆς θέρμης

οὔτε καὶ εἶδα τυπωμένη

τὴ μάρκα τῶν χειλιῶν σου πουθενά.

Ἀνώνυμο τελείως

λαθραῖο δηλαδὴ τὸ πῶς νὰ αισθανθώ.»

Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος

Πάσχα στο φούρνο

Βέλαζε το κατσίκι επίμονα βραχνά.

Άνοιξα το φούρνο με θυμό τι φωνάζεις είπα

σε ακούνε οι καλεσμένοι.

Ο φούρνος σου δεν καίει, βέλαξε

κάνε κάτι αλλιώς θα μείνει νηστική

χρονιάρα μέρα η ωμότητά σας.

Έβαλα μέσα το χέρι μου. Πράγματι.

Παγωμένο το μέτωπο τα πόδια ο σβέρκος

το χορτάρι η βοσκή τα κατσάβραχα

η σφαγή.

(Ενός λεπτού μαζί, 1998) ΔΗΜΟΥΛΑ

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα

Απόγευμα πρωτοχρονιάς
ψυχή στους δρόμους.
Μονάχα κάτι γκρίζο παλαιό
καινούργιου χρόνου.

Τρέμουν από το κρύο
τα σταυροδρόμια και οι γωνίες
σφίγγονται κολλάνε να ζεσταθούν
επάνω σε αλλότριας πατρίδας
πλανόδιους ανθοπώλες

μπουκέτα φασκιωμένα
με αγριωπό χαρτί
και η φτηνή ποιότητα
με τρύπες διανθισμένη γύρω γύρω
από αυτοδίδακτο ψαλίδι καμωμένεςόπως κι εμείς όταν παιδιά

για σχέδια πεινασμένα
σ' εφημερίδα διπλωμένη ομοιόμορφα
μικρά τετραγωνάκια ψαλιδίζαμε
κι όπως ξεδιπλωνόταν το χαρτί
τι χαρούμενα τι αλλεπάλληλα, τι συμμετρικά
παραθυράκια διάπλατα μάς άνοιγε το μέλλον.

Απόγευμα πρωτοχρονιάς
ψυχή στους δρόμους
μόνο κλειστά μεγάλα γκρίζα παράθυρα
κι ένα φτωχό χιονόνερο που ζητιανεύει χιόνι.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Ποτήρι

...Κι εσύ να είσαι ένα ποτήρι
στο πάνω πάνω ράφι
που δε φτάνω.

Κ. ΔΗΜΟΥΛΑ