ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΕ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ

Όχι μόνο να ζήσεις μα ούτε και να πεθάνεις δεν μπορείς σ’ αυτήν την πολυκατοικία,

με τους τόσους αδιάφορους ενοίκους να δαιμονίζονται στα διπλανά διαμερίσματα

ή, ακόμα, α χτυπάνε τα ντουβάρια για να πάψουν τα μοιρολόγια της μάνας σου

που, σαν το χλωμό κερί, θα λιώνει κοντά σου.

Και το αγγελτήριο του θανάτου κολλημένο στην κοινή εξώθυρα,

ανάμεσα σ’ «Ενοικιάζεται» και σε «Πωλείται» χωρίς να ξέρει κανείς

που βρίσκεται το κουφάρι σου, ποια πόρτα πρέπει να χτυπήσει για να σ’ αποχαιρετήσει.

Κι αντί για χέρια ευλαβικά να σε μεταφέρουν, την ώρα

που το σπίτι ηρεμεί, σαν καράβι που βούλιαξε,

άβολα σφηνωμένος στο ασανσέρ να υποφέρεις

και πάλι ολομόναχος τις αλυσίδες και τα γρανάζια.

ΤΑΣΟΣ ΚΟΡΦΗΣ

ΣΚΕΥΩΡΙΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ

Κάτω από ποιες συνθήκες ονειρεύεσαι

τους νεκρούς;

Τους σκέφτεσαι συχνά πριν αφεθείς στον ύπνο;

Ποιος εμφανίζεται πρώτος;

Είναι πάντοτε ο ίδιος;

Όνομα; Επώνυμο; Κοιμητήριο; Ημερομηνία θανάτου;

Σε ποιο πράγμα αναφέρονται;

Παλιά φιλία; Συγγένεια; Πατρίδα;

Λένε από πού έρχονται;

Και ποιος εκτός από σένα τους βλέπει στο όνειρό του;

Τα πρόσωπά τους είναι όπως στις φωτογραφίες τους;

Έχουν γεράσει καθόλου με τα χρόνια;

Δείχνουν ακμαίοι; Δείχνουν κατάχλωμοι;

Οι δολοφονημένοι, έχουν επουλώσει ως τώρα

τα τραύματά τους;

Θυμούνται ακόμα ποιος τους σκότωσε;

Τι κρατάνε στα χέρια τους; Να μας περιγράψεις

αυτά τα αντικείμενα.

Είναι μισοκαμμένοι; Γεμάτοι μούχλα;

Απανθρακωμένοι; Σε αποσύνθεση;

Και μες στα μάτια τους, τι βλέπεις: Ικεσία;

Απειλή;

Πιάνετε κουβέντα μόνο για τον καιρό;

Ή για λουλούδια; Πουλιά; Πεταλούδες;

Από την πλευρά τους δεν κάνουν αδέξιες

ερωτήσεις;

Κι αν κάνουν, τι αποκρίνεσαι;

Αντί να μένεις σιωπηλός για σιγουριά;

Ή αντί ν’ αλλάζεις με προφάσεις το θέμα

του ονείρου;

Ή αντί να ξυπνάς εγκαίρως;

Βισουάβα Σιμπόρσκα, Μετ: Βασίλης Καραβίτης