ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ...

...γέγραπται γὰρ ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ,
καὶ ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσί σε,
μήποτε προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα...

ΜΑΤΘ.4-6

ΟΡΦΕΥΣ ΞΕΝΟΦΟΒΟΣ

τά δάκρυα λερώνουν τή ζωή

ἐκλάψατε τόσο πολύ καί τώρα τά μάτια σας ἐστέρεψαν γυναῖκες τῆς Ἑλλάδας

ἐκεῖ πού ἐπέσαν τά ματόκλαδά σας φυτρώνουν κυπαρίσσια μέ πάντοτε στήν κορυφή τους ἕνα πουλί

                                                                    Ν. ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ

 

Τό λιοντάρι

Ὁ βασιλιᾶς τῆς ζούγκλας, ἕνα λιοντάρι, βρέθηκε νά πεθαίνει ἀπό τήν ἀσιτία, σέ κάποιο χωριό τῶν Σερρῶν. Ἕνα περιοδεῦον τσίρκο, γερμανῶν, ἔπεσε ἔξω καί αὐτό ἔμεινε μόνο, παραμελημένο, μέχρι πού τό βρῆκε κάποιος ποὔχε ἀγάπη γιά τά ζῶα. Τό μετέφεραν στή Θεσσαλονίκη – στήν Κτηνιατρική σχολή – καί ἐκεῖ πῆγαν οἱ φωτογράφοι καί τό φωτογράφισαν μέ τόν ὀρό να τρυπάει τήν ἰσχνή καί γυμνή σάρκα του, τήν πλούσια χαίτη του φτωχή. Μετά ἀπό μιά βδομάδα, πέθανε.

                                                                     ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ, ψεύτικες βλεφαρίδες 

                                                                                                             ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ

Ο αληθινά Εσταυρωμένος εαυτός μας

Ο αληθινά Εσταυρωμένος εαυτός μας.
Σβησμένος κεραυνός
μες στην κακοκαιρία.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΠΟΥΝΤΟΥΡΗΣ

ΑΦΘΑΡΤΟ ΞΥΛΟ

Ο σταυρός είναι δυο επιθυμίες.

Η μια επιθυμία που ερωτεύτηκε τα ουράνια

σμίγει και σταυρώνεται με την επιθυμία

καθώς διασχίζει τη γη.

Κι ο Χριστός στο έαρ σταυρωμένος.

Ν. Καρούζος, Ποιήματα Α’

ΕΛΛΕΙΨΗ ΝΟΗΜΑΤΟΣ

 

Γεννιέσαι καὶ μπαίνεις μέσ’ στὸ αἴνιγμα

πεθαίνεις καὶ τ’ ἀφήνεις ἀνέπαφο.

Τί ἄλλο νὰ προσθέσω πιὰ στὴ δύναμη τοῦ ἔαρος;

Πλήρης ἀπὸ ἔλλειψη νοήματος

ὑπερέχω.

   N.ΚΑΡΟΥΖΟΣ

ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

“Κύριε λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής.

Άστρα και χώμα σε βαστάζουν….

Μεριάζουν άφωνα τα σκότη και διαβαίνεις,

ανέγγιχτη τον κόσμον αγγίζει μουσική

και της καρδιάς τα πέταλα ροδίζουν,

άνθος όμορφο ζεσταίνεται στον ήλιο.

Λευκάνθηκαν οι άνθρωποι στο αίμα του αρνίου.

Θεέ μου ανέρχεσαι λυπημένος,

αν και για όραση εξακολουθείς να έχεις τη συγχώρηση.

Ω θλίψη των ματιών του Κυρίου μου,

της αιωνιότητας ο κάματος,

έχω πολύ συνεργήσει για να υπάρχεις,

είναι πολύ σ᾽ εμένα το μερίδιο της ανομίας.

Ανοίγει ένα τριαντάφυλλο, πάω και το ρωτώ:

Πού έκρυψαν τον ήλιο;

Πλησιάζω τη θάλασσα και της λέω:

Είσαι βαθειά και με τα μυστικά μεγάλη σου η σχέση.

Λυτρώνεται ο άνθρωπος;

Απαντά το λουλούδι: «Θα χαθούμε»

κι η θάλασσα με αχ αναταράζεται.”

ΝΙΚΟΣ Κ Α Ρ Ο Υ Ζ Ο Σ, Το Πάσχα των Πιστών, Νέες Δοκιμές, 1954