ΜΕ ΤΙ ΒΙΑΣΥΝΗ

Μὲ τί βιασύνη προχωρεῖ ὁ Ἰησοῦς

ἐφέτος

πρὸς τὴν Ἀνάσταση…

Παραμερίζει πανέρια τεράστια

γιομάτα βιολέτες

σπρώχνει τοὺς ἀέναους

παπάδες

τινάζει νευρικὰ πρὸς τὰ πίσω

τὴ μαλλούρα του

τὸ γεγονὸς εἶν’ ὁλοφάνερο:

βαρέθηκε

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΤΙΛΗΣ    

«Μεγάλο Σάββατο»

«Εὐχὲς κροτίδες καὶ φιλήματα ἀνταλλάσσουν

οἱ ἅγιες μέρες μεταξύ τους

κι ἐγὼ χτυπῶ τὴν πόρτα σου

ὄχι γιὰ νὰ εἰσέλθω μολονότι

κατάλληλο εἶναι τὸ σῶμα ποὺ φορῶ

μὲ προϋπηρεσία ἔντιμη μακρὰ

ἔξωθεν τοῦ Νυμφῶνος.

Βγὲς ἄφοβα.

Ὄχι ἀνταπόκριση ἀπόκριση ζητῶ

τὸ φίλημα ἐκεῖνο ποὺ ἔριξες

ἀπὸ τὸ ὕψος εὐγενέστατης εὐχῆς

Καλὴ Ἀνάσταση

καὶ σφάχτηκε ὁ λαιμὸς μὲ τὸ γιακὰ μου

ἦταν ἀπὸ τὰ κέρματα ποὺ ρίχνουμε

στὸ δίσκο τοῦ ἐθίμου;

ἦταν στὸ τίμιο ξύλο μου αγκίδα

περιγελαστική;

ἦταν μιὰ γενναιόδωρη ἔμπνευση

πτωχῆς ἀδιαφορίας;

Σὲ ρωτῶ

γιατὶ δὲν εἶδα ταμπελίτσα

δὲν εἶδα νὰ αναγράφεται

τὸ μέγεθος καὶ ἡ σύνθεση τῆς θέρμης

οὔτε καὶ εἶδα τυπωμένη

τὴ μάρκα τῶν χειλιῶν σου πουθενά.

Ἀνώνυμο τελείως

λαθραῖο δηλαδὴ τὸ πῶς νὰ αισθανθώ.»

(Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος)

Ζεστή πανσέληνος

Να τη φοβάστε την πανσέληνο.

Να μαζεύεστε στα σπίτια σας νωρίς

και ν’ ασφαλίζετε καλά την εξώπορτα.

Να προσεύχεστε

και να κοιμάστε με το βαφτιστικό σας σταυρουδάκι

κρεμασμένο στο στήθος.

Γιατί έξω

κάθε πανσέληνο

κυκλοφορούν οι ποιητές

ίδιοι λυκάνθρωποι.

Κατασπαράζοντας τα ήθη

των αθώων,

διψώντας για το αίμα

των ανύποπτων,

καλώντας με ουρλιαχτά

το Αρχαίο Νερό

που θα’ ρθει κάποτε και θα σας κατακλύσει.

Να φοβάστε την πανσέληνο.

Στις γωνιές παραμονεύουν

τα επικίνδυνα όνειρα.

Σταύρος Ζαφειρίου
Από τη συλλογή Ζεστή Πανσέληνος, 1988

Γραμματείς και πρεσβύτεροι αιώνες

Ιδού η μικροτάτη Παρασκευή πάλι
σε βαφή Μεγάλης βουτηγμένη.
Μέτωπο αιμάτινο σου πλέκουν τ’ ακανθώδη
έθιμα
και επί τον ιματισμόν σου έβαλαν κλήρο
η νηστεία ο Μπαχ τα βαρελότα και η μέθοδος
να φτάνει με καρφιά στα άκρα του ο πόνος.

Τι κι αν εσχίσθη το καταπέτασμα των χαμομηλιών
τι κι αν χρωμάτων στρατιαί εξεπλήττοντο
σταύρωσον σταύρωσον αλαλάζουν
τα κρεοπωλεία οι ψησταριές κι οι φούρνοι.

Δε μ’ άκουσες.

Κική Δημουλά
Από τη Συλλογή ,  Ενὸς λεπτού μαζί

Εἰκόνα

Γυρίζει μόνος

στὰ χείλη του παντάνασσα σιωπὴ

συνέχεια τῶν πουλιῶν τὰ μαλλιά του.

Ὠχρὸς

μὲ βουλιαγμένα ὄνειρα κι ἀνέγγιχτος

νερὸ τρεχάμενο στὰ ῥεῖθρα, ὠχρὸς

ἕλληνας.

Πάντα ὁ δρόμος μέσ᾿ στὰ μάτια του

κ᾿ ἡ λάμψη ἀπ᾿ τὴ φωτιὰ

ποὺ καταλύει

τὴ νύχτα.

Γυρίζει μόνος

στὰ χέρια τοῦ κλαδὶ ἀπὸ ἐλιὰ

γεμάτος πόνο χάνεται στὰ δειλινὰ

αἰσθάνεται

πὼς ὅλα χάθηκαν.

Μὴν τοῦ μιλᾶτε εἶναι ἄνεργος

τὰ χέρια στὶς τσέπες του

σὰν δυὸ χειροβομβίδες.

Μὴν τοῦ μιλᾶτε δὲ μιλοῦν στοὺς καθρέφτες.

Ἄνθη τῆς λεμονιᾶς

λουλούδια τοῦ ἀνέμου

στεφάνωσέ τον Ἄνοιξη

τὸν κλώθει ὁ θάνατος.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ,Πέντε Ποιήματα μέσ᾿ τὸ Σκοτάδι.

ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Μακριά χτυπούν καμπάνες από κρύσταλλο
αύριο, αύριο, αύριο λένε:το Πάσχα του Θεού.

Οδ. Ελύτης

«Μεγάλο Σάββατο»

«Εὐχὲς κροτίδες καὶ φιλήματα ἀνταλλάσσουν

οἱ ἅγιες μέρες μεταξύ τους

κι ἐγὼ χτυπῶ τὴν πόρτα σου

ὄχι γιὰ νὰ εἰσέλθω μολονότι

κατάλληλο εἶναι τὸ σῶμα ποὺ φορῶ

μὲ προϋπηρεσία ἔντιμη μακρὰ

ἔξωθεν τοῦ Νυμφῶνος.

Βγὲς ἄφοβα.

Ὄχι ἀνταπόκριση ἀπόκριση ζητῶ

τὸ φίλημα ἐκεῖνο ποὺ ἔριξες

ἀπὸ τὸ ὕψος εὐγενέστατης εὐχῆς

Καλὴ Ἀνάσταση

καὶ σφάχτηκε ὁ λαιμὸς μὲ τὸ γιακὰ μου

ἦταν ἀπὸ τὰ κέρματα ποὺ ρίχνουμε

στὸ δίσκο τοῦ ἐθίμου;

ἦταν στὸ τίμιο ξύλο μου αγκίδα

περιγελαστική;

ἦταν μιὰ γενναιόδωρη ἔμπνευση

πτωχῆς ἀδιαφορίας;

Σὲ ρωτῶ

γιατὶ δὲν εἶδα ταμπελίτσα

δὲν εἶδα νὰ αναγράφεται

τὸ μέγεθος καὶ ἡ σύνθεση τῆς θέρμης

οὔτε καὶ εἶδα τυπωμένη

τὴ μάρκα τῶν χειλιῶν σου πουθενά.

Ἀνώνυμο τελείως

λαθραῖο δηλαδὴ τὸ πῶς νὰ αισθανθώ.»

Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος