Βέλαζε το κατσίκι επίμονα βραχνά.
Άνοιξα το φούρνο με θυμό τι φωνάζεις είπα
σε ακούνε οι καλεσμένοι.
Ο φούρνος σου δεν καίει, βέλαξε
κάνε κάτι αλλιώς θα μείνει νηστική
χρονιάρα μέρα η ωμότητά σας.
Έβαλα μέσα το χέρι μου. Πράγματι.
Παγωμένο το μέτωπο τα πόδια ο σβέρκος
το χορτάρι η βοσκή τα κατσάβραχα
η σφαγή.
(Ενός λεπτού μαζί, 1998) ΔΗΜΟΥΛΑ
«Νύχτωσε»:
Κι η αποψινή γιορτή αναβλήθηκε.
Κι ούτε πού ξέραμε καθόλου
τι θα πενθούσαν, τι θα γιόρταζαν.
Μεμιάς ανάψανε τα φώτα κι έσβησαν.
Απ’ το παράθυρο είδαμε τούς μουσικούς·
πέρασαν άφωνοι τη λεωφόρο
έχοντας στους ώμους τους
τεράστια χάλκινα όργανα.
Μείνε, λοιπόν, εδώ,
κάπνισε το τσιγάρο σου
μέσα σ’ αυτή τη μεγάλη ησυχία,
μέσα σ’ αυτό το θαύμα-τίποτα.
Κωφάλαλα τ’ αγάλματα.
Κωφάλαλα και τα ποιήματα.
Νύχτωσε.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ (Aπό τη συλλογή «Τα αρνητικά της σιωπής»)
Καθαρώτατον ἥλιο ἐπρομηνοῦσε
τῆς αὐγῆς τὸ δροσάτο ἀστέρι –
σύγνεφο, καταχνιά, δὲν ἀπερνοῦσε
τ΄ οὐρανοῦ σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μέρη·
καὶ ἀπὸ κεῖ κινημένο ἀργοφυσοῦσε
τόσο γλυκὸ στὸ πρόσωπο τ΄ ἀέρι,
ποὺ λὲς καὶ λέει μές τῆς καρδιᾶς τὰ φύλλα:
Γλυκειὰ ἡ ζωὴ κι ὁ θάνατος μαυρίλα!
Χριστὸς ἀνέστη! Νέοι, γέροι καὶ κόρες,
ὅλοι, μικροὶ – μεγάλοι, ἑτοιμαστῆτε·
μέσα στὲς ἐκκλησίες τὲς δαφνοφόρες
μὲ τὸ φῶς τῆς χαρᾶς συμμαζωχτῆτε·
ἀνοίξετε ἀγκαλιὲς εἰρηνοφόρες
ὀμπροστὰ στοὺς ἁγίους, καὶ φιληθῆτε!
Φιληθῆτε γλυκά, χείλη μὲ χείλη –
πέστε Χριστὸς ἀνέστη, ἐχθροὶ καὶ φίλοι!
Δάφνες εἰς κάθε πλάκα ἔχουν οἱ τάφοι,
καὶ βρέφη ὡραῖα στὴν ἀγκαλιὰ οἱ μανάδες·
γλυκόφωνα, κοιτώντας τὲς ζωγραφι-
σμένες εἰκόνες, ψάλλουνε οἱ ψαλτάδες·
λάμπει τὸ ἀσῆμι, λάμπει τὸ χρυσάφι
ἀπὸ τὸ φῶς ποὺ χύνουνε οἱ λαμπάδες –
κάθε πρόσωπο λάμπει ἂπ΄ τ΄ ἁγιοκέρι,
ὁπού κρατοῦνε οἱ χριστιανοὶ στὸ χέρι…
(«Τὰ εὑρισκόμενα ἰππότου Διονυσίου κόμιτος Σολωμού», ἔκδ. Κ. Ρωσσολίμου, Ζάκυνθος 1857)
Βρε παιδιά προσέξτε με
κόβω κι απ' τις δυο μεριές
το πρωί που δε μιλιέμαι
βρίζω Παναγιές
ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ
...και το βράδυ "τι ώρα είναι;" ρωτάς, "οχτώ" σου απαντάνε,
με τέτοιες άθλιες βεβαιότητες ζούμε...
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
«Σκληρός, άκαρδος κόσμος, που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται».
Τ.ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
Γνωρίζουμε τον έρωτα μόνο στην απόσταση της αποτυχίας .
Πριν την αποτυχία δεν υπάρχει γνώση
η γνώση έρχεται πάντα μετά τη βρώση του καρπού.
Σε κάθε έρωτα ξαναζεί η εμπειρία της γεύσης του παραδείσου
και της απώλειας του παραδείσου.
Σπουδάζουμε τον έρωτα μόνον εξόριστοι
από την πληρότητα της ζωής που αυτός χαρίζει.
Στην εμπειρία του έρωτα είμαστε όλοι πρωτόπλαστοι.
ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ, Ανένταχτα
