ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ

Κάθε μέρα που περνά
μαζεύω και περισσότερο.
Λιγοστεύω, λιγοστεύω

ώσπου θα γίνω
η μαύρη κουκκίδα

κλείνοντας τη μικρή μου πρόταση.
                     
                              ΧΡ. ΛΑΣΚΑΡΗΣ

ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Έρχεται ο θάνατος και κάθεται δίπλα μου, 
τελευταία 
όλο και πιο συχνά 
έρχεται και κάθεται δίπλα μου 

 κάθεται αμίλητος, 
με το χέρι του 
πάνω στο γόνατό μου.

                ΧΡ. ΛΑΣΚΑΡΗΣ

ΣΤΑΓΟΝΕΣ

Μη πετάς ποτέ πέτρα σε πηγάδι
Που κάποιο μεσημέρι σε ξεδίψασε.

 ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗΣ

ΜΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ

«Μου χρειάζεται πριν απ’ το θάνατό μου μια ύστατη γνώση,
η γνώση τού θανάτου μου, για να μπορέσω να πεθάνω»

                                                    Γ. Ρίτσος

Ποτήρι

...Κι εσύ να είσαι ένα ποτήρι
στο πάνω πάνω ράφι
που δε φτάνω.

Κ. ΔΗΜΟΥΛΑ

Αν είναι…

«Αν είναι, όπως λένε, δέντρο ο θάνατος, δεν είμαστε παρά το
λίπασμά του. Πλέκει τις ρίζες του στα κόκαλά μας και στυ-
λώνεται, τις σάρκες μας βυζαίνει και θεριεύει, από το αίμα
μας δένει τους καρπούς του που κανείς δε γεύεται. Το θρόι-
σμα των φύλλων του είναι ψίθυρος της ψυχής μας.»

 Α. Χιόνης

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Μη με παρεξηγείτε, δεν ήθελα –και ποιος θα ’θελε; –
η γαλήνη να μου στερηθεί. Με σκέφτηκε;
Ν’ αφυπνίζει ήθελε δίχως θαύματα,
τι με σηκώνει από τον ύπνο τον βαθύ.
Με ρώτησε αν τον χόρτασα, εμένα, στη ζωή;
Κι αν πέθανα νέος, γιατί ν’ αγανακτήσει.
Ξέρει τι είδα στην αντίπερα την κτήση.
Ήταν η ζωή μου τόσο πια μοναδική
που νόμο έπρεπε να παραβεί, να μ’ εξυμνήσει;
Μη με παρεξηγείτε, δάκρυα δεν κυλούν από χαρά.
Μοναδικός θα περιφέρομαι, να ξεχωρίζω.
Όχι ήρωας, μα πιόνι βασιλιά.
Μόνος επιζών, όσο αυτός τη νίκη κυνηγά.
Μη με παρεξηγείτε, το χέρι του δεν το φιλώ.
Κάτω προσπαθώ να τον τραβήξω. Να σας σώσω.
Μαζί του να ξαναταφώ.

Γιώργος Χ. Στεργιόπουλος, «Κατά Χρόνον Ευαγγέλιο», Οι Εκδόσεις των Φίλων,
2012