Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2016

ΕΛΑ
















Ἔλα νὰ ἀνταλλάξουμε κορμὶ καὶ μοναξιά.
Νὰ σοῦ δώσω ἀπόγνωση, νὰ μὴν εἶσαι ζῷο,
νὰ μοῦ δώσεις δύναμη, νὰ μὴν εἶμαι ράκος.
Νὰ σοῦ δώσω συντριβή, νὰ μὴν εἶσαι μοῦτρο,
νὰ μοῦ δώσεις χόβολη, νὰ μὴν ξεπαγιάσω.
Κι ὕστερα νὰ πέσω μὲ κατάνυξη στὰ πόδια σου,
γιὰ νὰ μάθεις πιὰ νὰ μὴν κλωτσᾶς.


ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2016

ΧΕΙΡΟΣ ΜΑΝΤΕΙΕΣ
















Τι σου φταίνε τα χέρια κι οι γραμμές
σκύψε να χορτάσεις χαράδρες.
Η μοίρα είναι μια έξυπνη γριά
με όλα της τα δόντια
στρώνει το τσεμπέρι και βγαίνει για λάχανα
να φτιάξει την ώριμη πίτα.
Στο σπίτι της μαζεύονται οι νεότεροι
πίνουν τα γηρατειά στο ποτήρι
τα χαμόγελα δυσκολεύονται στις συζεύξεις
και τα ζωνάρια λύνονται
τον μουσαμά τον σκίζει ο αέρας
περνά και το κουνάβι πότε πότε απ’ το κοτέτσι.
Ήταν κι ο παντοπώλης με το τρίκυκλο
που αφαίρεσε κάποια χωριά από το δρομολόγιο.
Ανέχεια, είπε πως τα τάλιρα γλίστρησαν στις χαράδρες
κρεμάστηκαν στο γενεαλογικό δέντρο
και τέρμα τα δίφραγκα.
ΑΘ. ΤΙΤΑΚΗ

Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2016

Κυριακή

Δεν σημαίνει Κυριακή η αγάπη σου 
όσο κι αν τη θυμιατίζω.
Σ. ΔΟΥΜΟΥ

Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2016

Ξημέρωνε

«Ξημέρωνε κι ήταν κ’ οι δυο τους
ασπροντυμένοι
κελαηδούσε απ’ όξω ο τόπος
«Τα πουλιά» ψιθύρισε ο Μαχάτμα
Ο Λένιν χαμογέλασε καλόκαρδα διορθώνοντας
«Μυδράλια».  
                                  Ν. Καρούζος

Παρασκευή 8 Ιανουαρίου 2016

ΤΟ ΘΕΩΡΗΜΑ

«Και ξέρω πως όλα είναι τίποτα
πασχίζουμε, τρέχουμε
και διστάζει ο καθένας
να πετάξει τη σαβούρα που
κουβαλάει πάνω του…
Καταπίνουμε καθημερινότητα
και πάμε να εξελιχθούμε
σε πέτρες.»

                   (Λ. Πούλιος, Το θεώρημα, εκδ. Κέδρος)

Πέμπτη 25 Ιουνίου 2015

Αγγελία μοναχικού ποιητή















Έχετε διπλωμένα μουνόχειλα;
Ζαρώνει η κλειτορίδα σας;
Μόνο ένα εμπεριστατωμένο και ακομπλεξάριστο γλείψιμο από έμπειρο γλωσσομαθή θα σας φέρει στα ίσια σας.
Πληροφορίες στο τηλέφωνο...

(Σιγά μη σας αφήσω και τηλέφωνο βρομόμουνα.)


ΤΖ. ΠΑΝΟΥΣΗΣ

Σάββατο 20 Ιουνίου 2015

Κ. ΑΞΕΛΟΣ

...οι μεγάλες σκέψεις είναι κάτι το πάρα πολύ σπάνιο και δεν τρέχουνε ούτε στους δρόμους, ούτε βρίσκονται οργανωμένες από τα κόμματα, ούτε κυριαρχούν στα πανεπιστήμια. 

 Η μετριότητα είναι φαίνεται το πεπρωμένο της μέσης ανθρώπινης διάνοιας.


...
Ο θάνατος δεν παύει να προσεγγίζει, να είναι εδώ.

Υπάρχουν εκείνοι που είναι αναγκασμένοι να πεθάνουν τυφλά και σιωπηλά, εξόδοις τους, κι εκείνοι που πεθαίνουν έχοντας, αν μπορεί να πει κανείς, εκπληρώσει τη ζωή τους.

Ο θάνατος επίσης παίρνει αυτό που πνέοντας τα λοίσθια, πρέπει να πεθάνει.

Οι μάχες των οπισθοφυλακών είναι περιττές.
....

Όταν «le mort saisit le vif!» (Ο νεκρός συλλαμβάνει τον ζωντανό!), όπως γράφει ο μαρξ γαλλικά στο Κεφάλαιο, αυτό που ζει προσπαθεί με τη σειρά του να συλλάβει τον θάνατο.

Μια εξ ίσου ισχυρή ορμή εκδηλώνεται σε σχέση με τον θάνατο.

Η ζωή μπορεί ν’ αντισταθεί σ’ αυτό που είναι νεκρό.

Συνεχίζει ασταμάτητα το δικό της έργο –που φέρει πάντοτε το στίγμα του θανάτου-, μπορεί ν’ αναλάβει τον θάνατο (τον δικό της θάνατο, τον θάνατο κάθε υπάρχοντος και τον θάνατο αυτόν καθαυτόν).

Διότι μια παραγωγική σχέση με αυτό που είναι νεκρό καθώς και με τον ατομικό και τον οικουμενικό θάνατο είναι δυνατή.


Δεν υπάρχει αιώνια επιβίωση.

...

Η μη ανασχέσιμη προέλαση της σύγχρονης τεχνικής η οποία καταλαμβάνει τα πάντα συμβαδίζει με την απουσία των Θεών, με την ερήμωση της φύσης, με τη διάλυση των κοινοτήτων, με το βασίλειο του εμπορεύματος, με την αποθέωση της αναπαράστασης και των θεαματικών της οργάνων, με την αποχαλίνωση της θέλησης.

...

Η απόρριψη του παρόντος, που είναι αβάσταχτο και πολύ βαρύ, συμβαδίζει με «προφητικά» λόγια και με χειρονομίες που μυρίζουν νοσταλγία.

Η νοσταλγία σκιαγραφεί, απέναντι και μέσα σ’ ένα ανεπανόρθωτο και πνιγηρό παρόν, μιαν «επιστροφή» σ’ έναν τόπο και σ’ ένα χρόνο τον οποίο ουδέποτε κατοικήσαμε πραγματικά και ο οποίος θα ήταν το ενδιαίτημά μας.


Πράγμα που δεν αποκλείει τη δυνατότητα να υπάρχουν νοσταλγίες που πηγαίνουν μπροστά, που είναι προδρομικές…"


Κ. ΑΞΕΛΟΣ
Απόσπασμα από το βιβλίο του Κώστα Αξελού, Αυτό που επέρχεται
(Eνότητα: Αυτό Που Προσεγγίζει)

Μετάφραση: Κατερίνα Δασκαλάκη,