Καλημέρα θλίψη

Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έντομο που φωλιάζεις μέσα μου
κι ολονυχτίς καραδοκείς πότε θ’ ανοίξω μάτι…

Στην αρχή σ’ έχω λησμονήσει
κοιτάζω τις γραμμές του ταβανιού
άξαφνα πατείς και μπαίνεις
στη συνείδηση

Έρχεσαι να πικράνεις τον πρωινό καφέ
ν’ αποσπάσεις κάτι απ’ την ελάχιστη χαρά
του χεριού μου στο πόμολο του παραθύρου
φέρνεις ανωμαλίες στο νερό του μπάνιου
προκαλείς το πρώτο δυσάρεστο τηλεφώνημα
είσαι τέρας
μικροσκοπικός Μινώταυρος που ζητάει τροφή
και συντηρείται με το ελάχιστο.

Τρως τρως Μινώταυρε –
είναι σάρκες αυτές δεν είναι αέρας
έτσι που πας δε θ’ απομείνει τίποτε.
Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έχεις εγκατασταθεί μονίμως μέσα μας
είσαι χειρότερη από τους ιούς και τους βακίλους
οι φιλόσοφοι σ’ εξετάζουν στο φασματοσκόπιο
έχεις δώσει λαβή σε μιαν εξαίρετη λογοτεχνία…»

Ο. Ελύτης, Μαρία Νεφέλη, Ίκαρος

Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

Και θα μπορούσε να γραφτεί η συγκλονιστική περιπέτεια μιας γυναίκας που της έπεσε η βελόνα στο πάτωμα, εκείνη γονατίζει κι αρχίζει να ψάχνει, εκεί συναντάει την παλιά της ζωή: χαμένα όνειρα, σφάλματα, νεκροί, μα η βελόνα πρέπει να βρεθεί, το φόρεμα να παραδοθεί, ο Χριστός να σταυρωθεί κι η γυναίκα ψάχνει, ψάχνει ώσπου ξαναβρίσκει τη βελόνα – σηκώνεται τότε, κάθεται στην καρέκλα εξαντλημένη και συνεχίζει να ράβει, ενώ κλαίει σιγανά γιατί κατάλαβε άξαφνα

πως γυρισμός δεν υπάρχει…   

Τ. ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

από τα ΜΙΚΡΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ:   

Διαθήκη

ΠΑΝΤΑ ΖΩΗ

Σιτεμένο  γεροντάκι βρέφος, όχι θείο,
"έλα στον παππού"...το θέλει, το εκλιπαρεί 
και το επιβάλλει, σκιάζεσαι, στοχάζεσαι, 
φυλάς το πέρασμα να μην του περάσει, 
να μην ενδώσεις και καταποντιστείς 
σε γκρεμώδη "δεν μπορώ", 
σε υποταχτικά "ζητάω" και "βοηθάτε"...
Πνίγει μια ζωή, ζωή δοσμένη, 
κερδίζει μια ζωή δικιά του μυστική φοβισμένη, 
ανίερη στη δειλία της, ανεπίτρεπτη 
στη μιζέρια της, ωστόσο πάντα ζωή.

Ρ.Κ.