ΕΝΘΕΡΜΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

 

Ω! να πεθάνω ειρηνικά στο βράδιασμα της μέρας,

από την τρυφερότατη στερνή φεγγοβολή,

να νιώσω την απαληνή ψυχή ν’αποτραβιέται

προς τον αιώνιον έρωτα, προς τη βαθιά τη γη.

Ω! Να πεθάνω, τ’άλυτο μυστήριο να χαρώ

της ζέστας και του χορταριού, του σπόρου, της πηγής,

στον κάμπο τον καγκελωτό να πάω να κοιμηθώ,

κι ω! να πεθάνω, πιο σιμά για να βρεθώ στη γης.

Anna de Noailles, ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ