ΕΛΥΤΗΣ

"...το μόνο πράγμα που παίρνει μαζί του πεθαίνοντας ο άνθρωπος είναι το μικρό εκείνο μέρος της περιουσίας του που ίσα ίσα δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο. Κάτι λίγες αισθήσεις ή στιγμές· δυο τρεις νότες κυμάτων, την ώρα που το μαλλί το παίρνει ο αέρας με τα γλυκά ψιθυρίσματα μες στο σκοτάδι· ολίγες μέντες από δυο κοντά κοντά βαλμένες ανάσες· ένα τραγούδι, βαρύθυμο, σαν βράχος μαύρος· και το δάκρυ, το δάκρυ της μιας φοράς, το για πάντα. Όλα όσα, μ’ άλλα λόγια, κάνουν την αληθινή του..φωτογραφία, την καταδικασμένη, να χαθεί και να μην επαναληφθεί ποτέ."

ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ

ΚΑΛΟΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Καλός ὁ Θάνατος!.. Ἥσυχος, ἀμετάτρεπτος

– καλός πρὶν ἀπ’ τὸ θάνατό μας!

Διδάσκει τὴν ἀπόλυτη ἰσότητα κι ἁπλότητα,

δίνει

τὴ μοναδική ἀπ’ τὰ πρίν παρηγοριά τῆς βέβαιης ἀνυπαρξίας,

τὴ βαθειάν ἀδελφοσύνη

– ἕνα αἴσθημα περήφανης ἀδιαφορίας καὶ μεγαλοψυχίας

πέρα ἀπ’ ὅλες τὶς τάξεις καὶ τὰ σύνορα.

Δὲν ἔχει χρόνο κ’ ἐθνικότητα. Τί χρειάζονται τ’ ἄλλα λοιπόν;

Τί χρειαζόμαστε;..

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

ΤΗ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΟΥ

την ημέρα εκείνη ξέρω θα κλαίνε η κόρη κι ο γιός μου

η σύζυγός μου ξέρω θα κλαίει

όπως ξέρω και ότι τα χειρότερα για μένα θα λησμονηθούν

και ίσως

να θυμηθούνε κάποιο ποίημά μου

κάποια συλλαβή μου γραμμένη στην άμμο

την επόμενη μέρα όλα θα είναι αδιάφορα

απείραχτα

με μοναδική λεπτομέρεια

την απουσία μου

VLADIMIR JANTUS CASTELLI, Μετ: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΑ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ

 

Θα κοιμηθώ, μα δίχως να ξυπνήσω,

ύπνο στέρφο απ’ ονείρατα. Όπως σβήνει

το κάθε τι που ανάφτηκε, θα σβήσω,

χωρίς αχνάρι απ’ το Είναι μου να μείνει.

Κάτι θα μείνει απ’ το Είναι μου. Θ’ αφήσω

απέναντι μια αγάπη —όπως αφήνει

στο διάβα της, στα βήματά της πίσω,

το αιθέριο του κορμιού της μύρο, Εκείνη.

Η αγάπη μου αυξάνει κι όλο αυξάνει,

της ζήσης μου όσο σώνεται το λάδι·

χώρια από εμέ θα ζει γιγαντεμένη.

Και πριν στερνά να κοιμηθώ ένα βράδυ,

θα βουτηχτώ στου χωρισμού το θρήνο.

Μια αγάπη ζωντανή νεκρός θ’ αφήνω.

(Κ. Καρυωτάκης, Ποιήματα και πεζά, εκδ. γράμματα)

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΠΕΘΑΜΕΝΩΝ

Αργά το απόγευμα

Οι πεθαμένοι μαζεύονται

Στην πλατεία για να τηλεφωνήσουν

Στους δικούς τους

Κρατάνε σφιχτά την κάρτα

Και στέκονται στη σειρά

Έξω από τον τηλεφωνικό θάλαμο

Οι περαστικοί που τους βλέπουν

Μονολογούν : «Από πού ήρθατε πάλι εσείς

γέμισε μετανάστες η πόλη»

Κι αυτοί μ’ ένα μουρμουρητό τούς απαντούν:

«Δεν είμαστε εμείς μετανάστες

μεταστάντες είμαστε».

Γ. ΝΤΑΟΥΛΤΖΗ

Εν τέλει

είμαστε

το έργο

τέχνης

της

ζωής

μας

ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ

Επίκαιροι Αμίλητοι,

 

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι 

άρχοντεςπερί δημοκρατικής τάξης,

ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,οι 

ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,των 

ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,

περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο

κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο 

το φτυμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και πού το παράπονό τους να πούνε;

Απ’ του μισθού τα ψίχουλα,

πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει.

                                                 Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

                                                             1893-1930