Εν τέλει

είμαστε

το έργο

τέχνης

της

ζωής

μας

ΓΙΟΛΑΝΤΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ

Επίκαιροι Αμίλητοι,

 

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι 

άρχοντεςπερί δημοκρατικής τάξης,

ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,οι 

ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,των 

ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,

περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο

κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο 

το φτυμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και πού το παράπονό τους να πούνε;

Απ’ του μισθού τα ψίχουλα,

πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει.

                                                 Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

                                                             1893-1930

ΝΑ ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, Μπορίς Λεονίντοβιτς Παστερνάκ

Θαυμάσια θα ήταν αν ήμουν ικανός

έστω και με σημάδια του λάθους

να έγραφα μόνο οχτώ σειρές

για τις ιδιότητες του πάθους.

Για τις παρανομίες , τις αμαρτίες,

τις κούρσες , το κυνηγητό,

για την απρέπεια στη βιασύνη

και της πληγής το βογκητό.

Ήχο θα έβαζα στους νόμους των παθών

με τις χορδές των αισθημάτων,

με την ελαφριά ανάσα

των πελάγων και ποιημάτων

Θα χάραζα τους στίχους σαν τον κήπο

με τις σειρές από δέντρα

οι φλαμουριές θ’ ανθούσαν στη σειρά

εις φάλαγγα κατ’ άνδρα.

Θα έφερνα στους στίχους την πνοή των λουλουδιών,

τα χρώματα της χώρας,

το θέρισμα του χόρτου , το σπαθόχορτο

και το μπουμπουνητό της μπόρας.

Άλλοτε έτσι ο Σοπέν έδωσε

ζωντανά μάτια

λιμνών, πάρκων και νεκροταφείων

στα μουσικά κομμάτια.

Πετυχημένου θριάμβου

παιχνίδι, πόνος

του κόσμου παρηγορητής.

                          Μπορίς Λεονίντοβιτς Παστερνάκ

                                                               1890-1960

ΕΠΙΛΟΓΟΣ, Anna Akhmatova

 

Επίλογος

Ι

Κι έμαθα πώς συρρικνώνονται τα πρόσωπα Πώς ο τρόμος ελλοχεύει κάτω από τις βλεφαρίδες Και πώς η οδύνη γράφει με σφηνοειδείς χαρακτήρες Τραχιές γραμμές τα μάγουλα, Πώς κατάμαυρα ή ξανθά δαχτυλίδια τα μαλλιά Μονομιάς καλύπτονται απ’ ασημένια σκόνη, Και σβήνει το χαμόγελό μου στα πειθήνιά μου χείλη Κι ο φόβος, είναι νεκρικός, θροΐζει στο σβησμένο μου γελάκι. Και για μένα δεν προσεύχομαι μοναχά, Αλλά για όλους, αυτούς που στάθηκαν μαζί μου στη σειρά Στη ζέστα του Ιούλη, στο ψύχος του χειμώνα Κάτω από τον τόσο κόκκινο, τον τοίχο, κι αθώρητο ακόμα.

Anna Akhmatova 1889 - 1966

«όχλος πολύς…έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ»

ένα φεγγάρι χλωμό, σχεδόν χολερικό

πάνω απ' την πόλη φέρνει τις βόλτες του

είναι πανσέληνος, δηλώνει στην ταυτότητα

αλλά δεν μας ξεγελά, προδομένη γυναίκα είναι

που στη νύχτα σέρνει τις αμαρτίες κάποιου παλιού εραστή

υψώνεται πάνω απ' τα ερειπωμένα νεοκλασικά της Νεάρχου

φωτίζει τα βάθη της θάλασσας στο Κουμ Καπί

στο θολωμένο μας μυαλό δίνει ελπίδα

κι ύστερα τρέχει να κρυφτεί πίσω απ' τις γκρίζες πολυκατοικίες

της μίζερης επαρχίας, ξημερώνει

πίσω στο σπίτι θα βάλει ένα ποτό, θα φτιάξει ένα γλυκό

με τη γάτα της θα χωθεί στα σεντόνια, κρυώνει

ανοίγει τα παλιά βιβλία της, βάζει μουσική

Κυριακή των Βαΐων σήμερα αλλά τίποτα δεν έχει αλλάξει

όπως πάντα, τον Ιησού θα υποδεχτούν στα Ιεροσόλυμα

οι άρχοντες και ο λαός, σαν βασιλιά και σαν σωτήρα

για να σταυρώσουν αύριο σαν αλήτη και ληστή

βλέπεις, οι Ιούδες είχαν πάντα πέραση

το φιλί τους, καυτό, υπέροχο και ηδονικό

καθυστερεί την Ανάσταση

τόσο, όσο χρειάζεται για να μας ξαναπροδώσουν. 

                                                         Ειρηναίος Μαράκης

Η ΙΔΙΟΦΥΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ

Υπάρχει αρκετό προδοσία, μίσος, βία, παραλογισμός 

στο μέσο άνθρωπο για να προμηθεύσει 

οποιοδήποτε στρατό, οποιαδήποτε μέρα

και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του

και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη

και οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη

εκείνοι που κηρύττουν θεό, χρειάζονται θεό

εκείνοι που κηρύττουν ειρήνη δεν έχουν ειρήνη

εκείνοι που κηρύττουν αγάπη δεν έχουν αγάπη

προσοχή στους κήρυκες

προσοχή στους γνώστες

προσοχή σε αυτούς που όλο διαβάζουν βιβλία

προσοχή σε αυτούς που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια

είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν

προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να επαινέσουν

γιατί θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα

προσοχή σε αυτούς που βιάζονται να κρίνουν

φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν

προσοχή σε αυτούς που ψάχνουν συνεχώς πλήθη

γιατί δεν είναι τίποτα μόνοι τους

προσοχή στο μέσο άνδρα και τη μέση γυναίκα

η αγάπη τους είναι μέτρια

ψάχνει το μέτριο

αλλά υπάρχει ιδιοφυΐα στο μίσος τους

υπάρχει αρκετή ιδιοφυΐα στο μίσος τους για να σας σκοτώσει

να σκοτώσει τον καθένα

δεν θέλουν μοναξιά 

δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά

θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε

διαφέρει από το δικό τους 

μη βρισκόμενοι σε θέση να δημιουργήσουν έργα τέχνης

δεν θα καταλάβουν την τέχνη

θα εξετάσουν την αποτυχία τους ως δημιουργών

μόνο ως αποτυχία του κόσμου

μη βρισκόμενοι σε θέση να αγαπήσουν πλήρως

θα πιστέψουν ότι και η αγάπη σας είναι ελλιπής

και τότε θα σας μισήσουν

και το μίσος τους

θα είναι τέλειο

σαν ένα λαμπερό διαμάντι

σαν ένα μαχαίρι

σαν ένα βουνό

σαν μια τίγρη

όπως το κώνειο

η καλύτερη τέχνη τους

 ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΥ

Ο ΕΡΑΣΤΗΣ

Μιλοῦσε μιάν ἄλλη γλῶσσα, τήν ἰδιάζουσα διάλεκτο μιᾶς λησμονημένης, τώρα πλέον, πόλεως, τῆς ὁποίας καί εἴτανε, ἄλλωστε, ὁ μόνος νοσταλγός.

Ν. ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ