ΤΩΡΑ

Τώρα που φοράτε τα γιορτινά σας
Τώρα που περνάτε έξω
Απ’ το ορφανοτροφείο
Τρελοκομείο
Γηροκομείο
Νοσοκομείο
Κρεμάστε την αγάπη σας
Σαν το σαλάμι αέρος
Πάνω στα κάγκελα
Κι ύστερα πάτε στο σπίτι σας
Φάτε το βραδινό σας
Και μη ξεχάστε προπαντός
Να κάντε το σταυρό σας.

                                                 Αργύρης Μαρνέρος

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΓΕΡΑΣΕΙ

Όταν κάποιος έχει γεράσει
και έχει το έργο του τελειώσει
έχει δικαίωμα στη γαλήνη, να πιάσει φιλία
με το θάνατο.
Δε χρειάζεται τους ανθρώπους. Τους γνωρίζει.
τους έχει μάθει πια καλά.
Κείνο που του χρειάζεται είν’ η γαλήνη.
Δεν είναι δίκαιο να τον γυρεύεις, να τον ζυγώνεις,
και να τον εξοργίζεις με ανοησίες.
Αντίθετα, είναι σωστό να προσπερνάς την πόρτα
του σπιτιού του σα να μην έμενε κανείς εκεί.

Meng-tze, When a man has reached old age…

ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΝΥΧΤΑ-ΜΕΡΑ

Όσο να δέσει κάποιος μέσα μου,
έχει πεθάνει.

Αλλάζω τις φιλίες σαν πουκάμισα,
αλλάζω τις δουλειές, αλλάζω γνώμες.
Πάντα το μάτι μου αλλού∙
μόλις ακούσω ναι έτοιμος να σαλπάρω.

Κι η μοναξιά μου πάντα μοναξιά.
Κι ο πανικός ρεύμα που με τινάζει.

Γιώργος Ιωάννου

Από τη συλλογή Τα Χίλια Δέντρα (1963)

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Δυο τρόπους έχει η αγάπη να τελειώσει:
στο πέλαγος της ηδονής,
ή στ’ άλλο της μελάνης
Δυο τρόποι για να βρεις τη λευτεριά σου:
ο ένας να φυγαδευτείς
κι ο άλλος να πεθάνεις.

Δημήτρης Αρμάος, Περιοδικό Τετράμηνα, Άμφισσα, Άνοιξη 1993.

Υπερ-θυματίζων

Φθινόπωρο ανέσπερο,
σπορά της απουσίας
Φιλάργυρους έρωτες
υφαίνω στα κρυφά,
ως μνήμης αλχημεία
Και αυταπάτη
βελονιάζω τον Καιρό,
έκπτωτο άλλοθι
νοσταλγών ή
«Μοιραίων»...
Μ.Μ.

ΣΥΓΓΝΩΜΗ

"...Ζητώ συγγνώμη που δεν απαντώ 
Αλλά λάθος δικό μου δεν είναι
Που δεν αντιστοιχώ Σ'αυτόν που σε μένα αγαπάτε...."
Fernando Pessoa.

ΓΙΑΤΙ ΗΡΘΑΜΕ ΕΔΩ;

Ὅμως ἐσὺ σωπαίνεις…
Γιατί δὲ μιλᾷς;
Πές μου!
Γιατί ἤρθαμε ἐδῶ;
Ἀπὸ ποῦ ἤρθαμε;
Κι αὐτὰ τὰ ἱερογλυφικὰ τῆς βροχῆς πάνω στὸ χῶμα;
Τί θέλουν νὰ ποῦν;

Ὤ, ἂν μποροῦσες νὰ τὰ διαβάσεις!!!
Ὅλα θὰ ἄλλαζαν…

Ὅταν τέλος, ὕστερα ἀπὸ χρόνια ξαναγύρισα…
δὲ βρῆκα παρὰ τοὺς ἴδιους ἔρημους δρόμους,
τὸ ἴδιο καπνοπωλεῖο στὴ γωνιά…

Κι ὁλόκληρο τὸ ἄγνωστο
τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει…
                      Τ. ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ