Επίκαιροι Αμίλητοι,

 

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι 

άρχοντεςπερί δημοκρατικής τάξης,

ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,οι 

ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,των 

ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,

περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο

κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο 

το φτυμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και πού το παράπονό τους να πούνε;

Απ’ του μισθού τα ψίχουλα,

πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει.

                                                 Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

                                                             1893-1930

ΝΑ ΖΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, Μπορίς Λεονίντοβιτς Παστερνάκ

Θαυμάσια θα ήταν αν ήμουν ικανός

έστω και με σημάδια του λάθους

να έγραφα μόνο οχτώ σειρές

για τις ιδιότητες του πάθους.

Για τις παρανομίες , τις αμαρτίες,

τις κούρσες , το κυνηγητό,

για την απρέπεια στη βιασύνη

και της πληγής το βογκητό.

Ήχο θα έβαζα στους νόμους των παθών

με τις χορδές των αισθημάτων,

με την ελαφριά ανάσα

των πελάγων και ποιημάτων

Θα χάραζα τους στίχους σαν τον κήπο

με τις σειρές από δέντρα

οι φλαμουριές θ’ ανθούσαν στη σειρά

εις φάλαγγα κατ’ άνδρα.

Θα έφερνα στους στίχους την πνοή των λουλουδιών,

τα χρώματα της χώρας,

το θέρισμα του χόρτου , το σπαθόχορτο

και το μπουμπουνητό της μπόρας.

Άλλοτε έτσι ο Σοπέν έδωσε

ζωντανά μάτια

λιμνών, πάρκων και νεκροταφείων

στα μουσικά κομμάτια.

Πετυχημένου θριάμβου

παιχνίδι, πόνος

του κόσμου παρηγορητής.

                          Μπορίς Λεονίντοβιτς Παστερνάκ

                                                               1890-1960

ΕΠΙΛΟΓΟΣ, Anna Akhmatova

 

Επίλογος

Ι

Κι έμαθα πώς συρρικνώνονται τα πρόσωπα Πώς ο τρόμος ελλοχεύει κάτω από τις βλεφαρίδες Και πώς η οδύνη γράφει με σφηνοειδείς χαρακτήρες Τραχιές γραμμές τα μάγουλα, Πώς κατάμαυρα ή ξανθά δαχτυλίδια τα μαλλιά Μονομιάς καλύπτονται απ’ ασημένια σκόνη, Και σβήνει το χαμόγελό μου στα πειθήνιά μου χείλη Κι ο φόβος, είναι νεκρικός, θροΐζει στο σβησμένο μου γελάκι. Και για μένα δεν προσεύχομαι μοναχά, Αλλά για όλους, αυτούς που στάθηκαν μαζί μου στη σειρά Στη ζέστα του Ιούλη, στο ψύχος του χειμώνα Κάτω από τον τόσο κόκκινο, τον τοίχο, κι αθώρητο ακόμα.

Anna Akhmatova 1889 - 1966