Ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου

Νηστεύει ἡ ψυχή μου ἀπὸ πάθη
καὶ τὸ σῶμα μου ὁλόκληρο τὴν ἀκολουθεῖ.
Οἱ ἀπαραίτητες μόνο ἐπιθυμίες -
καὶ τὸ κρανίο μου ὁλημερὶς χῶρος μετανοίας
ὅπου ἡ προσευχὴ παίρνει τὸ σχῆμα θόλου.

Κύριε, ἀνῆκα στοὺς ἐχθρούς σου.
Σὺ εἶσαι ὅμως τώρα ποὺ δροσίζεις
τὸ μέτωπό μου ὡς γλυκύτατη αὔρα.
Ἔβαλες μέσα μου πένθος χαρωπὸ
καὶ γύρω μου
ὅλα πιὰ ζοῦν καὶ λάμπουν.
Σηκώνεις τὴν πέτρα - καὶ τὸ φίδι
φεύγει καὶ χάνεται.
Ἀπ᾿ τὴν ἀνατολὴ ὡς τὸ βασίλεμμα τοῦ ἥλιου
θυμᾶμαι πὼς εἶχες κάποτε σάρκα καὶ ὀστὰ γιὰ μένα.
Ἡ νύχτα καθὼς τὴν πρόσταξες ἀπαλὰ μὲ σκεπάζει
κι ὁ ὕπνος - ποὺ ἄλλοτε ἔλεγα πὼς ὁ μανδύας του
μὲ χίλια σκοτάδια εἶναι καμωμένος,
ὁ μικρὸς λυτρωτής, ὅπως ἄλλοτε ἔλεγα -
μὲ παραδίδει ταπεινὰ στὰ χέρια σου...
Μὲ τὴ χάρη σου ζῶ τὴν πρώτη λύτρωσή μου.

                                                     Ν.ΚΑΡΟΥΖΟΣ

Ἀστεροσκοπεῖο

Διαρρῆχτες τοῦ ἥλιου
δὲν εἶδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δὲν ἄγγιξαν φλογισμένο στόμα
δὲν ξέρουν τί χρῶμα ἔχει ὁ οὐρανὸς

Σὲ σκοτεινὰ δωμάτια κλεισμένοι
δὲν ξέρουν ἂν θὰ πεθάνουν
παραμονεύουν
μὲ μαῦρες μάσκες καὶ βαριὰ τηλεσκόπια
μὲ τ᾿ ἄστρα στὴν τσέπη τους βρωμισμένα μὲ ψίχουλα
μὲ τὶς πέτρες τῶν δειλῶν στὰ χέρια
παραμονεύουν σ᾿ ἄλλους πλανῆτες τὸ φῶς

Νὰ πεθάνουν

Νὰ κριθεῖ κάθε Ἄνοιξη ἀπὸ τὴ χαρά της
ἀπὸ τὸ χρῶμα του τὸ κάθε λουλούδι
ἀπὸ τὸ χάδι του τὸ κάθε χέρι
ἀπ᾿ τ᾿ ἀνατρίχιασμά του τὸ κάθε φιλὶ
                                    Μ.ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Εκεινο που φοβαμαι

"Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω «ποιητής» Μην κλειστώ στο δωμάτιο ν’ αγναντεύω τη θάλασσα κι απολησμονήσω. Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις. Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε για να με χρησιμοποιήσει. Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα για να κοιμίζω τους δικούς μου. Μη μάθω μέτρο και τεχνική και κλειστώ μέσα σε αυτά για να με τραγουδήσουν." Κ.Γ.

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΡΕΝΑ

                           Ι

Της έσφιγγα το χέρι
ήταν ζεστό, όχι όμως
όσο λίγο πιο πριν ακόμα.
Το χαμόγελό της
που μόνο εγώ το έβλεπα
είχε σβήσει.
Μου είπε ο γιατρός
ευγενικά κι αδιάφορα
«Το τέλος πλησιάζει
μπορείτε να μείνετε
αν θέλετε».
«Όχι, γιατρέ
σας ευχαριστώ», απάντησα
όσο πιο ψύχραιμα μπορούσα
και βγήκα από την εντατική.
Ήθελα να κρατήσω την εικόνα
της κοπέλας που η ομορφιά της
με είχε θαμπώσει
πριν από τόσα χρόνια
την εικόνα που κι εκείνη τη στιγμή
ίδια την έβλεπα όπως τότε.



                            ΙΙ

Μια σύντομη ζωή γυναίκας
πέρασε σαν αστραπή
μέσα από τη δική μου
για να την κάνει πιο ζωή
να βεβαιώσει πως το φως
όσο κι αν όλα αρχίζουν
και τελειώνουν με σκοτάδι
πάντοτε βρίσκει τρόπους
να επανέρχεται και να φωτίζει.



                            ΙΙΙ

Πώς γίνεται να μη χαθεί
η θέρμη του χεριού της απ’ το χέρι μου
πώς γίνεται να μείνει ως την αιωνιότητα
ο τελευταίος μας αποχαιρετισμός
όπως μένει στ’ ανάγλυφα του Κεραμικού;
Σήμερα πια δεν φτιάχνονται τέτοια ανάγλυφα
όμως σε μένα φτάνει που γράφω στο χαρτί
όπως χαράζανε παλιά στην πέτρα
Ο Τίτος αποχαιρετά τη Ρένα.




Από τη συλλογή «Συγκατοίκηση με το παρόν», εκδ. Κέδρος 2011

ΤΩΡΑ

Τώρα που φοράτε τα γιορτινά σας
Τώρα που περνάτε έξω
Απ’ το ορφανοτροφείο
Τρελοκομείο
Γηροκομείο
Νοσοκομείο
Κρεμάστε την αγάπη σας
Σαν το σαλάμι αέρος
Πάνω στα κάγκελα
Κι ύστερα πάτε στο σπίτι σας
Φάτε το βραδινό σας
Και μη ξεχάστε προπαντός
Να κάντε το σταυρό σας.

                                                 Αργύρης Μαρνέρος

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΓΕΡΑΣΕΙ

Όταν κάποιος έχει γεράσει
και έχει το έργο του τελειώσει
έχει δικαίωμα στη γαλήνη, να πιάσει φιλία
με το θάνατο.
Δε χρειάζεται τους ανθρώπους. Τους γνωρίζει.
τους έχει μάθει πια καλά.
Κείνο που του χρειάζεται είν’ η γαλήνη.
Δεν είναι δίκαιο να τον γυρεύεις, να τον ζυγώνεις,
και να τον εξοργίζεις με ανοησίες.
Αντίθετα, είναι σωστό να προσπερνάς την πόρτα
του σπιτιού του σα να μην έμενε κανείς εκεί.

Meng-tze, When a man has reached old age…

ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΝΥΧΤΑ-ΜΕΡΑ

Όσο να δέσει κάποιος μέσα μου,
έχει πεθάνει.

Αλλάζω τις φιλίες σαν πουκάμισα,
αλλάζω τις δουλειές, αλλάζω γνώμες.
Πάντα το μάτι μου αλλού∙
μόλις ακούσω ναι έτοιμος να σαλπάρω.

Κι η μοναξιά μου πάντα μοναξιά.
Κι ο πανικός ρεύμα που με τινάζει.

Γιώργος Ιωάννου

Από τη συλλογή Τα Χίλια Δέντρα (1963)

ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Δυο τρόπους έχει η αγάπη να τελειώσει:
στο πέλαγος της ηδονής,
ή στ’ άλλο της μελάνης
Δυο τρόποι για να βρεις τη λευτεριά σου:
ο ένας να φυγαδευτείς
κι ο άλλος να πεθάνεις.

Δημήτρης Αρμάος, Περιοδικό Τετράμηνα, Άμφισσα, Άνοιξη 1993.